Ebem KuşağI

küçükken yağmuru beklerdim penceremden
deli gibi yağsın
ya da çiselesin
farketmez
yağsın yeter.
hüznünü yere döksün gökyüzü her damlasında
ve kinini kussun
her şimşek çakışında
temizlesin göz yaşlarıyla kirini ruhun
arınsın, arındırsın
dünyayı karartan bulutları dağılırken
umudunu işlesin yüreğime
şiddetinin ardındaki yufka yüreğiyle sarsın
güneşin yedi rengini salsın üzerimize.
en çok gök kuşaklarını severdim
ve gök kuşağını kovalamayı
annem ebem kuşağı derdi onlara
ebem gibi,
her yağmur yağışında
yeniden doğar gibi ıslanırdım altında.
neşeyle şarkılar söylerdim içimden
küçüktüm
büyüdüm
hala ıslanırım altında yağmurun
artık ebem kuşağını kovalamasamda
aklımdadır gökkuşağının altından geçen çocuğun hikayesi.
düşünürüm
aklımdan geçtikçe
tebessüm eder,
ıslak kaldırımlarında
ıslak saçlarımla
sadece yürürüm.
Demlik 21/11/2009 20:26